De voeten van Gijs uit Olst

Juli 2008

Hoi ik ben Gijs, 4 jaar oud en al ongeveer 3 jaar bezig om af te komen van mijn vereelte, verkloofde voetzooltjes en ruwe plekken op mijn benen. Toen ik geboren was, zagen mijn papa en mama het al wel, ik was echt een kopietje van papa. Oftewel; rossig haar en een droge, lichte, gevoelige huid. Ik heb viereneenhalve maand borstvoeding gehad, langer lukte niet omdat ik niet de makkelijkste was met drinken. Maar mama had er een goed gevoel bij dat ze het zo lang had volgehouden, wetende dat het bevorderlijk zou zijn tegen allergieën e.d. Ik ben altijd lekker ingesmeerd met olie om mijn velletje soepel te houden en niet te droog te krijgen. Maar toch begonnen na een half jaar de huidprobleempjes de kop op te steken. Ik kreeg ruwe, rode plekken op de benen, maar vooral vervelend waren mijn voetzooltjes. Het was net alsof ik al jaren op mijn voetjes liep, allemaal eelt en losse velletjes. Zo erg dat er ook kloofjes ontstonden die vaak bloeden en waar ik erg veel last van had. Ik was er regelmatig slecht te pas van en klaagde dan ook over zere voetjes. Zelfs onder mijn teentjes zag het er naar uit. Het dokters bezoeken begon. Ik heb aardig wat witte jassen gezien en pijn gehad. Zelfs zo erg dat ik een afkeer kreeg van dokters, logisch toch? Ben begonnen bij de huisarts met zalfjes, de een mocht wat langer gebruikt worden dan de ander i.v.m. hormonen e.d. Soms hielp het iets maar het was meestal tijdelijk. Na een tijdje begon het weer van voren af aan. Mama liet mij binnen altijd op sokken lopen en leren schoentjes zodat de huid onder mijn voetjes goed kon ademen. Papa en mama probeerden van alles om te helpen maar het ging maar niet over.

Na de huisarts werden we door verwezen naar het ziekenhuis afdeling Dermatologie. Ook daar hebben we verschillende zalfjes geprobeerd, maar helaas geen resultaat of resultaat van korte duur. Er zijn stukjes vel van mijn voetjes afgehaald en op de kweek gezet, maar er kwam niets uit. Ook die arts wist het niet meer en maakte foto’s van mijn voetzooltjes en stuurde die op naar het Erasmus Ziekenhuis in Rotterdam. Ondertussen snapten papa en mama wel dat het logisch was om de buitenkant te behandelen, maar hun gevoel gaf aan dat het waarschijnlijk van binnen zou kunnen komen en daar werd niet naar gekeken. Ook stonden ze open voor ‘alternatieve’ geneeswijzen, maar ja, welke kant moet je op. Er zit namelijk heel wat tussen alternatief en alternatief. Toen gebeurde het : een artikel in de Huis aan Huis. Er werd een verhaal beschreven wat verschrikkelijk veel overeen kwam met mijn verhaal. Mama heeft het uitgeknipt en aan papa laten lezen, ook hij was enthousiast. Het was een verhaal over een ventje met gelijksoortige problemen en die behandeld was door Premdani. Een leuke bijkomstigheid was natuurlijk ook nog dat we niet ver hoefden te reizen. Ik bedoel naar Olst of naar Rotterdam dat scheelt nogal... De Premdani Health Clinic is in de Kotterikstraat op een hele mooie boerderij die omgebouwd is tot een mooie kliniek in Olst. Mama heeft een afspraak gemaakt met dokter Premdani en ik ben er samen met haar heen gegaan. Het enige wat ik minder leuk vond was het vingerprikje, maar ja, dat moest even gebeuren. Fijn was dat mama en ik konden kijken hoe mijn bloed eruit zag. Dokter Premdani heeft een speciale microscoop uit Amerika, waarbij hij in een oogopslag kan zien wat er met het bloed aan de hand is. Wij mochten meekijken op de monitor. Het was overduidelijk dat er dingetjes niet klopten. Gelukkig maar, duidelijkheid. Er werd goed uitgelegd wat er aan de hand was. Ook moest ik mijn poepie laten opsturen naar een laboratorium in een envelopje, daar heb ik erg om moeten lachen! Ook gaf dokter Premdani mij aan wat ik wel en niet mag eten. Hij gaf ook wat Ayurvedische kruidenpreparaten mee. Hij legde mijn mama ook uit dat Ayurveda een geneeskunde uit India is, die heel veel duizenden jaren oud is. Ik ben nu al een tijdje bezig met allergie behandelingen bij dokter Premdani. In eerste instantie vond ik dat erg eng, maar gelukkig gaat mama op de bank liggen en hoef ik alleen maar haar hand vast te houden en het potje met buisjes erin. Daarna moet ik nog 20 minuutjes het potje goed vasthouden en kan dan lekker met mama kletsen over van alles en nog wat. Maar wat is nu het mooiste van het hele verhaal; mijn voetzooltjes zijn weer bijna helemaal glad en voorzien van een mooi roze velletje zonder kloofjes of losse eeltvelletjes. Papa en mama weten niet wat ze zien, ook opa en oma laat ik het vol trots zien. Ik loop er weer lekker op los, en zit veel beter in mijn vel. Ik ben blij dat ik naar dokter Premdani kan en hoop dat jullie mijn verhaal lezen en denken, er zijn nog meer weggetjes te bewandelen!

Veel groetjes van Gijs