Juni 2007 :
Hartritme hoger dan 100 bpm (= beats per minute). Directe aanleiding : geen.
Na bezoek aan de huisarts, aansluitend opname in de afdeling cardiologie van een ziekenhuis.
Bloeddruk 114/75. Naast versnelling van ritme ook overslagen.
Na ca 3 uur, met bewuste ademhaling, maar zonder verdere medische behandeling en medicatie, daalde het hartritme tot minder dan 80 bpm.
Diagnose : 'inappropriate' ofwel pathologische sinustachycardie. Na herhaald verder onderzoek bleek mijn hart gezond en sterk te zijn. De sinusknoop is een orgaantje dat is opgenomen in de wand van de rechter hartboezem. Deze knoop stuurt in een in principe regelmatig ritme, zonder directe tussenkomst van de hersenen, elektrische prikkels naar de hartboezems, die de prikkeling overnemen en samentrekken. De verschillende artsen en specialisten waren stellig in hun uitspraak
- dat de sinusknoop geen binding heeft met de rest van het lichaam,
- dat het ritme door de sinusknoop zelf wordt gegenereerd en-
dat afwijkingen van het ritme (versnelling, onregelmatigheid en overslaan) het gevolg zijn van genetische afwijkingen waar ik mee moest leren leven. Met betablokkers zou ik daarin weinig gehandicapt worden.
Vraag 1. Hoe kan zo snel, zonder nauwkeurig onderzoek, vastgesteld worden dat de sinusknoop zelf oorzaak is van de afwijkingen in het ritme? 'Genen' zijn toch geen Haarlemmer olie?
Vraag 2. Hoe komt het dat het hartritme na heftige emoties, lichamelijke inspanning, vermoeidheid, diepe ontspanning en diepe meditatie versnelt, vertraagt of zelfs tot stilstand kan komen?
Vraag 2. Als de sinusknoop geen binding heeft met de rest van het lichaam waar haalt het dan voeding en zuurstof vandaan en waar blijven de afvalstoffen die tijdens de continue acties ontstaan? Wordt de sinusknoop niet beïnvloed door de homeostase, de inspanningen van het lichaam om het interne milieu constant te houden?
Natuurlijk is het niet onmogelijk dat de sinusknoop op zich is aangetast door wat voor oorzaak dan ook. Maar te zeggen dat de sinusknoop een onafhankelijk functionerend orgaantje is, is wel erg kort door de bocht.
Medicatie daarna: Bètablokker, metoprolol, 50 mg; 1 tablet per etmaal.
Bijwerkingen : nauwelijks.
September 2007 (ca 3 maanden later):
Hartritme hoger dan 120 bpm. Directe aanleiding : geen.
Bloeddruk 114/75. Naast versnelling van ritme ook onregelmatigheid en overslagen.
Opnieuw opname.
Bewuste ademhaling had weinig effect. Na enige uren aanzien werd intraveneuze medicatie toegepast. Binnen enkele seconden daalde het hartritme tot een waarde lager dan 80 bpm.
Diagnose : als juni.
Medicatie daarna: metoprolol, 100 mg; 1 tablet per etmaal.
Bijwerkingen : nauwelijks.
15 December 2007 (ca 3 maanden later):
Hartritme hoger dan 136 bpm. Directe aanleiding : geen.
Opnieuw opname. Bloeddruk 114/75. Bij ritme van 130 bpm liep de bloeddruk op tot 130/115.
Na stoelgang liep het ritme plotseling terug naar 100 bpm en vervolgens geleidelijk naar minder dan 80 bpm.
Naast versnelling van ritme ook ook onregelmatigheid en overslagen. Geen medicatie in ziekenhuis.
Diagnose : als juni.
Medicatie daarna: metoprolol werkt kennelijk niet of onvoldoende, overschakeling op Sotalol, 100 mg per etmaal.
Bijwerkingen : een ellendige toestand met nagenoeg totale slapeloosheid, verstopping, beklemmend gevoel van de luchtpijp, waardoor 's nachts veel hoesten en het slapen verder verslechterde (al deze klachten zijn bijwerkingen van sotalol).
Overdag naast versnelling van ritme ook overslagen.
Begin Januari 2008 (ca 3 weken later) :
Hartritme uiteindelijk hoger dan 132 bpm. Directe aanleiding : geen.
Opnieuw opname.
Bloeddruk 130/115. Naast versnelling van ritme ook ook onregelmatigheid en overslagen.
Na bewust rustige ademhaling en zonder medicatie liep het ritme terug naar minder dan 80 bpm.
Medicatie daarna: terug naar metoprolol, 1 tablet 50 mg 's morgens en 50 mg 's avonds.
De dienstdoende specialist stelde voor een versnelde afspraak met de hartspecialist te maken omdat de medicijnen matig tot niet werkten, maar wel onaangename bijwerkingen hadden.
Diagnose :"Misschien hebben emoties in uw geval toch een zekere invloed op uw sinusknoop."
Een week later was de slapeloosheid tot 07:00 uur 's morgens totaal. Ook hoesten en verstopping verergerden. Concentratie tijdens mediteren werd steeds moeilijker.
medio Januari 2008 (ca 2 weken later):
Hartritme hoger dan 136 bpm. Directe aanleiding : geen.
Opnieuw opname.
Bloeddruk 120/80.
Bewuste ademhaling had weinig effect. Hartritme liep op tot 300/150 : 'voorkamerfibrillatie ofwel flutter'. (Onder algehele, maar kort durende, narcose werd cardioversie toegepast : met een externe defibrillator kreeg mijn hart een schok, waardoor het chaotische ritme weer terugkeerde naar een sinusritme (het natuurlijke ritme dat gegenereerd wordt door de sinusknoop) van 70 slagen per minuut. Het resultaat van deze behandeling was goed, maar vaak verslechtert de situatie na verloop van tijd weer.
Hierna als medicatie: Metoprolol, 100 mg; 1 tablet per etmaal. Bijwerkingen waren minder, maar nog wel aanwezig.
Na deze ervaring las ik een verhaal waaruit bleek dat mijn spirituele leraar een Ayurvedische arts had en ik dacht : "Als dat goed genoeg voor hem was, is het ook goed genoeg voor mij". Een paar dagen later stuurde iemand me ongevraagd het URL van de Premdani kliniek. De volgende dag schreef ik Etienne.
Vrijdag 8 februari 2008 (ca 3 weken later):
Eerste consult en bloedonderzoek bij Premdani.
Wat me direct, positief opviel was de open en niet autoritaire instelling van Etienne Premdani. Naast een nauwkeurige en geconcentreerde vraagstelling observeerde hij nuchter, zonder de indruk te wekken tegenover een nit-wit te zitten. Hij gaf me alle ruimte en stimuleerde me mijn eigen vermogen tot zelfgenezing optimaal aan het werk te zetten. In de loop van latere consults groeide mijn overtuiging hier iemand ontmoet te hebben die zijn inzichten in de fysieke werkelijkheid koppelde aan die van de subtiele werkelijkheid en daar op een integere manier in zijn eigen leven mee om wilde gaan.
Het onderzoek met een Bradfordmicroscoop van levend en gedroogd bloed op microniveau, dat niet een Ayurvedische maar reguliere onderzoeksmethode is, was voor mij als hevig geïnteresseerde in het hoe en waarom van wat ik tegenkom, een openbaring.
Behandelingsvoorstel :
- Medicatie met Ayurvedische medicijnen, hoge darmspoelingen, sattvisch vegetarisch voedsel, per etmaal 2 liter water met lemon en speciaal zout, bijhouden van de zuurgraad van de urine, eerder slapen, slaapduur 9 uur, laboratoriumonderzoek naar faeces.
Eigen initiatief :
- Speciale yoga oefeningen voor hartproblemen; dagelijks speciaal zitbad; 1/2 uur wandelen, 2 maal per dag een half uur meditatie en meditatieve oefeningen.
Het hele programma leek complex, maar na een dag was alles vanzelfsprekend.
Medio September 2008 (ca 7 maanden later) :
- De behandeling/oefeningen/dieet en het gebruik van de voorgeschreven Ayurvedische geneeskruiden heb ik 6 maanden volgehouden. Dieet, water drinken, yoga oefeningen en meditatie zullen nooit meer uit mijn leven weggaan.
Ritmeverstoringen en -verhogingen zijn vanaf het eerste bezoek aan Premdani en het in werking zetten van het behandelingsvoorstel niet meer voorgekomen. Ook de bijwerkingen van Metoprolol verdwenen onmiddellijk. Zodra mijn privé situatie voor mijn gevoel weer enigszins rustig is wil ik de metoprolol afbouwen. Betablokkers zijn voor mij middelen die mijn lichaam afhouden van de taak die het zelf kan verrichten.
De oogdruk, die ook te hoog was, is na de behandelingen in de Premdani kliniek door Beena en Ayurvedische geneeskruiden gedaald.
Mijn hypothese, aan de hand van de uitspraken van de verschillende artsen, Premdani en mijn eigen ervaring, is de volgende:
De sinusknoop stuurt in een in principe regelmatig ritme elektrische prikkels naar de hartboezems, waardoor ze samentrekken. Deze knoop produceert een zelf gegenereerd ritme, maar is daarmee nog niet een geïsoleerd functionerend orgaantje dat onaangedaan altijd in een zelfde ritme prikkels blijft genereren, het is opgenomen in het menselijk lichaam en wordt beïnvloed door het interne milieu.
Emoties en lichamelijke in- danwel ontspanning hebben invloed op dat milieu. Emoties wekken in het lichaam het ontstaan van hormonen op, die via de bloedbaan worden getransporteerd en daarmee ook de sinusknoop en de hersenen bereiken. Aansluitend kunnen de hersenen neurotransmitters produceren die via het zenuwstelsel door het hele lichaam worden getransporteerd. Lichamelijke inspanning resulteert ook in de productie van chemische afvalstoffen, die uiteindelijk in de bloedbaan belanden. Al deze stoffen passeren via het zenuw- en bloedstelsel ook de sinusknoop. Kennelijk reageert deze knoop op die stoffen en prikkels, gezien de structureel voorkomende vertragingen en versnellingen van het hartritme.
Natuurlijk is het ook mogelijk dat de sinusknoop, door wat voor oorzaak dan ook, zelf is aangetast. In dat geval kan het haast niet anders of ook die aangetaste knoop wordt door de hiervoor beschreven stimuli positief of negatief beïnvloed. Afwijkingen kunnen echter pas na uitvoerig onderzoek en testen vastgesteld worden.
Via de Ayurvedische geneeskruiden wordt het interne milieu positief beïnvloed. Onder andere wordt de pH graad verlaagd tot iets boven neutraal, wat direct een positieve invloed heeft op het ontstaan van emoties en daarmee indirect op het functioneren van de sinusknoop heeft. Over welke hormonen welke invloed op de sinusknoop hebben zou verder onderzoek gedaan kunnen worden, als dat al niet is gedaan.
Maar het interne milieu wordt niet alleen beïnvloed door de hiervoor genoemde oorzaken, ook de overige organen en stelsels produceren chemische stoffen die van invloed zijn op dat milieu. Doordat gericht gekozen Ayurvedische geneeskruiden een positieve invloed op deze organen uitoefenen zal dat uiteindelijk bijdragen aan een vrijer intern milieu, waardoor de sinusknoop weer gemakkelijker en zonder onnodige storingen het meest adequate ritme kan produceren. Waar reguliere medicijnen remmend werken, herstellen de Ayur- vedische geneeskruiden het eigen vermogen van het lichaam om een evenwichtige homeostase in stand te houden.
Mijn ervaring met de reguliere geneeskunde in dit geval: mijn hartritme wordt afhankelijk gemaakt - en gehouden - van bètablokkers. Er zijn veel en buitengewoon onaangename bijwerkingen. De verschillen in dosering hebben alleen maar problemen opgeleverd. Is er enig wetenschappelijk bewijs dat de bètablokkers in mijn geval noodzakelijk zijn? Is er enig wetenschappelijk bewijs dat de bètablokkers mijn eigen herstel niet juist tegenwerken? Mijn ervaring met Ayurveda in deze situatie: het werkt! Het heeft tot op dit moment voorkomen dat nieuwe ontsporingen van het hartritme zijn opgetreden en vanaf het moment dat ik de kruidentabletten en het programma volgde zijn alle bijwerkingen verdwenen. Zodra ik geen voorraad Ayurvedische kruiden meer heb, en ze dus niet gebruik, keren de bijwerkingen van de bètablokkers onmiddellijk terug. Voor alle duidelijkheid, de variatie aan Ayurvedische kruiden neemt geleidelijk af. Waarom krijg ik iets dat werkt, niet vergoed en wordt iets dat niet werkt, en alleen een incidenteel moment stopt, wel vergoed? Ter illustratie : een bezoek aan de afdeling cardiologie + een opname zonder verdere behandeling, kost minimaal ongeveer €1.100,-. Het is niet acceptabel om iets dat werkt niet vergoed te krijgen. Is het de bedoeling van een verzekering om een medisch instituut, en de daarin opgenomen gedachten over de vermeende werking van behandelingen en medicijnen, in stand te houden of de bij haar verzekerde patiënten te helpen genezen?
Incidenteel bewijs is geen wetenschappelijk bewijs. Dat realiseer ik me. Toch zijn incidenten als de mijne aanwijzingen dat Ayurveda, al dan niet in combinatie met de door mij gevolgde speciale oefeningen, werkt en kunnen ze aanleiding zijn om meer structureel bewijs te verzamelen. Wetenschappelijk onderzoek vermijdt complexe samenhangen met teveel onderling afhankelijke factoren, omdat oorzaak en gevolg daarin ondoorzichtig worden. Ayurveda richt zich op de totale samenhang van het interne milieu en de relatie daarvan met al dan niet aangetaste organen. Het baseert zich niet uitsluitend op intellectueel onderzoek, maar ook op diep inzicht, vijf duizend jaar lange ervaring en intuïtie. Een nieuwe systematiek kan zeker nuttig zijn om ten behoeve van onderzoek de hoge complexiteit van het lichaam terug te brengen tot overzichtelijke modellen. Daardoor zal de betrouwbaarheid van de Ayurvedische behandelmethode nog verder toe kunnen nemen, wat het vertrouwen van veel Nederlanders in deze, voor ons nog tamelijk onbekende methode, weer zal versterken.
Henk de Weijer
